Άδραξε τη μέρα

Κι αν όχι; Αν στη σπουδή, της βιωτής ρουτίνα

σου ξεφύγει;

Ποια η απώλεια; Το μέγεθος της συμφοράς μεγάλο;

Τι την ημέρα σου αξιοβίωτη τάχα θα κάνει;

Αν ποτέ σου αναρωτήθηκες και την απάντηση ζητάς ακόμη

                                    να τη βρεις στην ακμή σου που έφτασες

μάλλον το δρόμο της ζωής σου ακόμη ψάχνεις

                                                             αφού

τίποτα δεν έχασες μια παράτα λιγότερη κι ένα ανώφελο συνωστισμό

                                                                        και σήμερα αν δεν είχες

και τραγωδία θαρρείς πως έζησες με την απώλεια αυτή…

Αν όμως κάποιο του νου σου υψηπέταγμα ή της καρδιάς σου σκίρτημα γλυκό

                                                                        αγνόησες ή αστόχησες ν’ αδράξεις

τούτη σου η αστοχασιά η μια ή η άλλη να μετρήσεις πως μέγιστη λογίζεται

                                                            απώλεια στων κύκλων τα γυρίσματα…

Μάριος

(και για την αντιγραφή: Πάνος Μυλωνάς)

Στη Λιμνοθάλασσα…

Λιμνοθάλασσά μας, των παιδικών κι εφηβικών μας αναμνήσεων

                                                                                    πηγή

των στοχασμών, των πόθων και των ονείρων

                                                                           καταφύγιο

Τέναγος ήρεμο κι απέραντο, πότε ανοιχτό γαλάζιο

                                                                        και πότε μαβί

στου ήλιου τα παιχνίδια, στου φεγγαριού τ’ αντάμωμα

                                                                        παραδομένη

και σε κυμάτισμα μαΐστρου ελαφρύ

                                                της σάρκας απαλή ανατριχίλα

και στου ψαρά τον κάματο αφέντρα μεγαλόψυχη

                                                το άφθονο το έχει σου απλόχερα να δίνεις

«Την πολιτεία του νερού» κυκλώνοντας

                                                μ’ αγκάλιασμα γλυκό

η μοίρα της κανόνισες να γίνεις, σε δόξας μεσούρανα οδηγώντας την

                                    με ποιητάδων στίχο αθάνατο γραμμένη

και μ’ αίμα άλικο παλικαριών χυμένο στην αγκάλη σου για λευτεριά

                                                                                                                                                                                                                        σημαδεμένη…

                                                                                                                                                                                                            Μάριος

(για την αντιγραφή: Πάνος Μυλωνάς)

                                                                                                                       

Σύντομη ιστορία (flash fiction)

«Χωριάτικο γαίμα…»

          Ορεινή Ναυπακτία,  Αύγουστος, ανήμερα Σωτήρος. Πλατεία χωριού.  Σιμώνει… Χιονοσκέπαστος, γκλίτσα  βαστώντας.  Συγκίνησης αντάμωμα. Μπάρμπα Γιάννης Κραβαρίτης!  Χαμόγελο καρδιάς. Χειραψία  αντρίκια. Αψύς, λιγομίλητος, βαθυστόχαστος. Ήρωας Αλβανικού με γιο λοκατζή χαμένο… Κύπρος  1974. Έπειτα, σιωπή… Σεβασμός… «χωριάτικο γαίμα» π’ ακόμα σώζεται…

                                                                                                          Πάνος Μυλωνάς

ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΗΡΘΕ

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ 2015

Απόψε, είσαι πιο πλούσιος απ’ ό,τι ήσουν πέρυσι:

   Αν βρήκες τον καιρό να θαυμάσεις τα έργα του θεού στη φύση και στη ζωή σου.

   Αν λογάριασες την αξία των μικρών πραγμάτων, που χάρηκες και αν διέγραψες τα λάθη των φίλων και των εχθρών σου που σε πίκραναν.

   Αν κάποιο παιδί σε χαιρέτισε με μειδίαμα και εσύ το ανταπέδωσες με χαμόγελο.

   Αν προσπάθησες να βρεις κάτι καλό στους άλλους και τους έδωσες ό,τι καλύτερο έχεις.

 

Καλή χρονιά

Υγεία, χαρά και ευτυχία για το 2015

«Οιδίπους Τύραννος»

(Εμπνευσμένο από τη συμμετοχή σε Επιμορφωτικό Σεμινάριο Θεατρικής Παιδείας – Β΄ Επιπέδου- που συνδιοργάνωσαν η Δ/νση Δ/θμιας Εκπ/σης Αιτ/νίας και το Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας Π.Ε. Αιτ/νίας «ΟΔΥΣΣΕΑΣ»)

Στο ύπατο αξίωμα της πόλης,

 ω Οιδίπου,

αξιώθηκες ν’ ανεβείς, το τέρας αφού σύντριψες με λόγου δύναμη

ανέλπιστη

του ανθρώπου που ανέδειξε το μέγα δέμας,

μα δύσμοιρε! Πώς; Με του πατέρα και βασιλιά μαζί

το φόνο,

της μάνας σου το μιαρό αγκάλιασμα, που κύρη κι αδελφό των σπλάχνων σου, που γέννησες, κατάντησε εσένα του Κάδμου απόγονε φρικτέ

και τώρα, της τραγωδίας σου το μεγαλείο ζώντας,

του φωτοβόλου μακροτοξευτή τα βέλη, ύβρεως αθέλητης κι αντάμα πείσματος θανατερού σε τρίστρατο μοιραίο γεννήματα, πώς ν’ αποφύγεις, δύστυχε και μοιραίε,

απ’ της μοναξιάς το μεγαλείο που αξιώθηκες να δοξαστείς,

μετά της άθλιας ομόκλινης το τέλος στην αυτοσχέδια αγχόνη της ντροπής,  μόνος, χωρίς το φως να οδηγεί τα βήματά σου με χτύπημα διπλό δικό σου στα μάτια τα σπινθηροβόλα, μα με σκοτάδι πιότερο μες την ψυχή, κάθαρσης τίμημα,

πλανιέσαι και πασχίζεις πια

το χρόνο που σου μένει βασανιστικός να τον πλανέψεις, τη Δίκη και τη Λύτρωση ζητώντας, αλίμονο! από πατρώα κι οικεία ανομήματα κι αγνοώντας τ’ άδηλο και ζοφερό, των τρυφερών βλαστών σου, αύριο,

στον Ιερό της Αττικής το Βράχο

Δικαίωση να βρεις…

Μάριος (και για την αντιγραφή) Πάνος Μυλωνάς

1.    Με αφορμή το στίχο: «Κύριοι, οι καιροί ου μενετοί!», από το ποίημα του Μπέρτολντ Μπρεχτ: «Αυτή η ανεργία».

Κύριοι, οι καιροί ου μενετοί!

Για τούτο, χρέος έχουμε να μη μένουμε αργοί,

της ανεργίας το τέρας να κυνηγάμε εσαεί.

……………………………………………………………………………………..

2.    Με αφορμή το ποίημα του Μπρεχτ: «Ερωτήσεις ενός εργάτη που διαβάζει» και προσαρμογή δική μου στον τίτλο, στο σημείο «ενός εργάτη», ποίημα αφιερωμένο στα ανώνυμα υποκείμενα-δράστες της ιστορίας.

Ερωτήσεις ναυτικού που διαβάζει

Από τ’ Αλγέρι ταξιδεύοντας για Οντέσσα

                        μ’ αγέρι τον πουνέντε    

Σαρακηνών κουρσάρων κούρσα

                        ανακαλώ

μες σε γκαζάδικου το πρώτο αμπάρι

                        πλέοντας…

Κι από του Ταίναρου το άκρο απορώ πώς

            της Μονεμβασιάς το κάστρο

τόσες και τόσες επιθέσεις άντεξε στου Βυζαντίου

                        τον καιρό.

Ευλογημένη καστροπολιτεία! Θαρρείς απ’ το Θεό

            φυτεύτηκες στον άγονο το βράχο

                        ή μήπως

σιδερένια μπράτσα απογόνων του Ηρακλή

τις πέτρες τις βαριές και τα ψηλά αγκωνάρια

            συνταίριασαν με τόση τέχνη;

Κι εκεί πιο πέρα, πάνω, στης Πύλου

            το φιλόξενο λιμάνι στ’ ανοιχτά

η ξακουστή η ναυμαχία σ’ ενός φθινοπώρου την ακμή

                                    να ‘ταν

ο Κόδριγκτον, ο Δεριγνύς κι ο Ρώσος Χέυδεν

            που καυχησιά Αγαρηνών ταπείνωσαν

                                    ή μήπως

ναύτες γενναίοι, δίχως όνομα τρανό, περγαμηνές και φήμη

με νίκη ένδοξη ευλόγησαν τα φλάμπουρα της ξακουστής αρμάδας,

το έπος τους αδελφώνοντας μ’ εκείνο του ραγιά

που καρτερούσε λευτεριά κι έβλεπε πια σιμά να φτάνει; 

            Κι ύστερα, του Αιγέα το πέλαγο ανηφορίζοντας

                                                με πούσι ανέλπιστο

ανοιχτά  στ’ όμορφο το μαστιχονήσι η θύμηση πετάρισε,

                                                απ’ τα γραμμένα ξεκινώντας,

στου Κωσταντή Κανάρη το Θεριστή τον ένδοξο

που με φωτιά ξεπλήρωσε του Καραλή το άγος

                                    ή μήπως

τ’ άσημο ναυτομπούλουκο των λαμνοκόπων, πλήρωμα γενναίων, άξια οδηγώντας του δοξασμένου μπουρλοτιέρικου τη ρότα

                                    στεφάνωσαν

του καπετάνιου τη θέληση τη σιδερένια με το αμάραντο στεφάνι που ‘χει η Δόξα, μένοντας άγνωστοι και αφανείς στων κύκλων την πλοκή;

Μπαίνοντας πια μες στης Οντέσσας το λιμάνι, των Φιλικών πατρίδα,

                        να ‘ταν οι τρεις ή οι ανώνυμοι πολλοί

που ‘δωσαν της ελπίδας μήνυμα σωτήριο στη δόλια την υπόδουλη πατρίδα;

Πώς έτσι παράξενα ρωτώντας στου ταξιδιού το στίχο το μονότονο

                                    βρίσκεις

ανάπαψη και ξεχασιά στης ιστορίας τη μια και μόνη,

                                    τη σταλαγματιά;

Μάριος

(και για την αντιγραφή)

Πάνος Μυλωνάς

«Άτιτλο» ή «για την ποίηση»

Να ξεκινήσω της ζωής το ποίημα,

αναζητώντας μια σταλαγματιά αγάπη

κι όλο το φως της πλάσης να λάμψει πλάι μου

κι αν στην πορεία μένουν ορφανά όνειρα κι ελπίδες φρούδες,

τον αγώνα που ξεκινώ να μην αφήσω,

αφού όνειρο γίνεται της νιότης η χαρά.

Το μετερίζι ν’ ανεβώ ως χρέος θαρρώ που έχω,

δυνατά σπρώχνοντάς με η ανάγκη  πόθους  καρδιάς μαζί με στοχασμούς του νου

να συνταιριάσω στου στίχου το αντάμωμα.

Κι αν μακρινό της ποίησης το ταξίδι γίνεται και την ανάσα κονταίνει,

της ψυχής το τίναγμα λεύτερο θα με κάνει,

μια ζωή παλεύοντας στον κόσμο του στοχασμού και της σιωπής,

γνωρίζοντας που δύσκολο είναι το πέταγμα στα ουράνια

τη λευτεριά αν ζητάς,

μια δρασκελιά κι έπιασες, θαρρείς, της ποίησης το νόημα…

Μάριος

(και για την αντιγραφή)

Πάνος Μυλωνάς